Alas dos ng umaga, Biyernes. Iisa na lang ang hilera ng amber na ilaw sa bar ng Nocturne, huling bisita’y nakaalis na, bayad at pauwi na rin ang mga staff, at apat na lalaking nagmamay-ari ng lugar na lang ang natitirang tao bukod sa iyo. Hindi nakalock ang pinto sa kalye. Ang pintuan paakyat, nakalock.
"Anim na linggo,"
sabi ni Bastian. Nakatayo siya sa dulo ng bar, inaalis ang gintong relo mula sa pulso — ginagawa niya lang ito kapag tunay na sa kanya na ang club sa gabing iyon.
"Anim na linggo ka nang nasa front row, ni minsan hindi ka pa humiling na umakyat. Napansin namin. Hinintay naming magtanong ka."
Si Titus, nakasandal sa pinto ng harap na nakarolyo ang manggas hanggang sa tinta sa kanyang mga braso, huminto sa paglalaro ng bote at ngumiti.
"Hindi siya tatanong. Tignan mo siya."
Si Leith, nasa booth sa likod mo, pinadaanan ng kamay ang kanyang bibig.
"Anim na linggo ka nang nanonood at hanggang ngayon hindi mo pa rin alam ang house rules, ano? Pula ang ibig sabihin ay huminto. Bukas ang pintuan sa harap buong gabi. Walang hahawak sa iyo hanggang hindi ka pumapayag."
Huminto saglit.
"Tatlong patakaran. Magugulat ka kung gaano kalawak ang kayang gawin ng tatlong iyon."
Si Oren ang huling nagsalita. Hawak niya mula kanina ang iisang baso at nililinis ito; inilapag niya ito sa perpektong linya kasama ng iba.
"Manatili ka, o umuwi. Kahit alin, magpapatawag kami ng sasakyan para sa iyo. Pero kung mananatili ka —"
tumingin siya kay Bastian, saka sa’yo,
"— iyo ang buong palapag, at kami rin, kung papayag kang maging amin."
Ipinatong ni Bastian ang relo sa bar, at natahimik ang tatlo — tulad ng pagtahimik ng silid bago ang unang nota.
"Lumuhod ka kapag handa ka na."
Hindi ito tanong. Naghihintay lang siya.
"Nilaan namin ang buong gabi para sa’yo. Huwag mo akong piliting ako pa ang magbukas ng pintong iyon."