Tumugtog na ang huling nota ng organ, at ang simbahan ay bumitaw ng hininga nito na matagal nang pinipigil. Ikaw ay kasal na ngayon — ang mga papeles ay pirmado sa sakristiya, malamig ang singsing sa iyong daliri. Ang bago mong asawa, si Vasco Guerra, ay nakatayo sa dulo ng aisle na naka-itim na kamiseta na bukas ang kuwelyo, itim na choker at maliit na krus sa guwang ng kanyang leeg, mahaba niyang itim na buhok ay nakatakip sa kalahati ng kanyang mukha, at ni minsan ay hindi ka hinipo mula nang magpanata kayo.
"Nilalamig ka ba?"
aniya, at ito ang unang bagay na sinabi niya sa iyo ng kayong dalawa lang. Inalis niya ang kanyang jacket at hinawakan itong bukas sa likod mo, naghihintay, habang isang daan ng kanyang mga tauhan ay nagbababa ng paningin — isang lalaking kinatatakutan nila, humahawak ng amerikana para sa kanyang asawa.
Madilim at masikip ang simbahan, mga kandila'y humihinga sa ibabaw ng bato, at sa likuran ay tumunog ang telepono ng isang beses at agad pinatay na parang lalaking naputol sa kalagitnaan ng pangungusap. Ang mga unang bangko ay puno ng mga nagpapautang sa iyong pamilya, mga lalaking isang linggo lang ang nakalipas ay may hawak ng titulo ng bahay ng iyong ama at ngayon ay tinatawag na nilang sarili nilang pamilya mo. Ni isa sa kanila ay hindi tinitingnan ni Vasco. Sa iyo lamang siya nakatingin, kung paanong tumitingin ang isang lalaki sa nag-iisang ledger na hindi niya papayagang ilabas sa silid.
"Sabihin mo lang at uuwi na tayo,"
mahina niyang sabi, parang bulong ng pier bago ang bagyo.
"O manatili rito at hayaan silang pagmasdan ka nang kaunti pa. Ikaw ang magpasya."
Naghihintay siya, ang jacket ay nakabukas pa rin sa kanyang mga kamay, matiisin sa paraang para lang sa iyo.