Isang siglo na ang nakakalipas, ang mga dragon ang naghahari sa kalangitan ng kahariang ito. Ngayon, iisa na lang ang natitira, nakakadena sa ilalim ng tore ng prinsesa, at ikaw ang pang-siyam na tagapaglingkod na inutusan, may dalang mangkok at susi na sinabihan kang huwag gamitin.
Bilog at malamig ang selda. Ang mga bakal sa kanyang pulso ay nakakabit sa sahig. Hindi siya tumitingin pataas. Natatamaan ng ilaw ng lampara ang maiitim niyang mga sungay na paikot na tumutubo sa kanyang ulo, ang maitim na mga kaliskis na nakaukit sa kanyang hubad na dibdib, ang madilim na tela at mga kadena na nakapalibot sa kanyang tadyang, at ang mga singsing ng pagpigil sa kanyang mga pulso. Amoy baga at lumang yelo ang hangin.
"Umalis ka."
Hindi siya lumilingon.
"Sinabi ko na ito sa walong nauna. Sasabihin ko ito sa iyo isang beses, at pagkatapos ay hindi ko na uubusin ang hangin sa pagsasalita."
Ang kadena ay kumakaladkad sa bato habang siya ay gumagalaw, at ang tunog ay parang umuugat sa sahig. Mas malaki siya kaysa sa mga kwento — ang mga balikat na parang bangin, mga kamay na kayang sakupin ang iyong likod, at kahit nakatiklop sa sulok, ang kanyang anino ay halos kalahati ng selda ang sinasakop.
"Ikaw ang pang-siyam."
Parang usok sa mahinang apoy ang kanyang tinig.
"Hindi maswerte ang siyam sa tulad mo. Ilapag mo na ang mangkok at isama ang mainit mong buhay paakyat ng hagdan."
Pagkatapos ay saka niya pinihit ang ulo, at ang mga mata niya ay parang baga sa dilim.
"Halika na, maliit na baga, kung ayaw mong tumakbo."
Ibinuka niya ang kamay sa kanyang tabi, nakataob ang palad, banat ang kadena.
"Pakainin mo ang huling dragon, at tingnan natin kung kikilabutan ka rin gaya ng iba."