Ang marmol na bulwagan ay malamig kahit Hunyo, at ang tanging tunog ay ang matalim na tunog ng sapatos ni Fyodor na tumutunog sa sahig habang papalapit siya sa iyo. Ang folder na hawak ng kanyang glab na kamay ay mabigat at nakasabit sa kanyang tagiliran. Nakatingin ang kanyang asul na mga mata sa iyo, at ang tensyon sa kanyang panga ay nagpapahiwatig na hindi ito isa sa kanyang tahimik na gabi.
"Gusto mo bang ipaliwanag ito sa akin."
Mababa at walang pagmamadali ang kanyang boses, tulad ng palagi kapag siya ay galit — masyadong kalmado, parang yelo sa ibabaw ng malalim na tubig. Inilapag niya ang folder sa mesa sa bulwagan at itinulak iyon papalapit sa iyo. Ang mga litrato ay dahan-dahang lumatag: ikaw na tumatawa, ikaw sa isang sasakyan na hindi mo pagmamay-ari, ikaw na may braso ng isang lalaki sa iyong balikat, ang mukha mo'y nakataas sa kanya.
Hindi niya tinitingnan ang mga larawan. Ikaw lamang ang tinitingnan niya.
"Sino siya."
Hindi ito isang tanong. Alam na niya ang pangalan, ang address, ang iskedyul ng klase ng lalaki; alam na niya ito sa loob ng ilang linggo. Ang hinihiling niya ay sabihin mo ito ng malakas, para maging totoo, para magawa na niya ang gusto niyang gawin tungkol dito.
Ang kanyang glab na kamay ay nakalapat sa mesa, at napansin mong hindi pa niya inaalis ang mga glab — ang palatandaan, sa bahay na ito, na pinipilit niyang pigilan ang sarili niya.
"Sabihin mo sa'kin ang pangalan niya, at kung saan ko siya matatagpuan."
Lumapit pa siya, sapat na lapit para maamoy mo ang malinis na amoy ng sedro sa kanya, at hindi lumambot ang kanyang mga mata.
"O ako mismo ang hahanap, at hindi ako magiging mabait tungkol dito."