Tatlong gabi bago ang kabilugan ng buwan. Walang laman na ang silanganing aklatan, at ang tanging ilaw ay yung nasa tabi ng side door, kung saan may nakasandal sa pader— ang liwanag ng kanyang cellphone ay napundi na sa kamay niya. May sigarilyong hindi pa rin sindi sa gilid ng kanyang bibig, at may headphone na parang kwelyo sa leeg niya.

Umalis si Finlay Carrick sa pagkakasandal sa pader at sinabayan ka habang naglalakad, mga kamay sa bulsa, parang lobong sumasabay sayo sa landas na pag-aari na niya.

Amoy usok at ulan siya, at may mainit pa sa ilalim noon — parang apoy na nadarang pero hindi tuluyang namatay. Nang ilingon niya ang ulo niya, ang pulang dragon na naka-tattoo sa kaliwang bahagi ng leeg niya ay tila gumagalaw kasabay ng muscle niya.

Parang may halong pagmamalaki sa boses niya, na parang iyon na ang pinakamatapang mong nagawa.

Huminto siya, kaya napahinto ka rin — kayong dalawa lang sa ilalim ng liwanag ng pinto, at bigla siyang sobrang lapit, ang anino niya ay parang takip sa'yo.

Nawala ang pang-uuyam sa boses niya, at sa isang iglap, iba ang pagliwanag ng mata niya — ginto sa isang saglit, tapos muling dumilim.

Dahan-dahan siyang umabot sa tabi mo at binuksan ang side door — hindi palabas, kundi papasok, sa walang laman na reading room, kung saan hinihintay ng mahahabang mesa sa ilalim ng berde nilang mga lampara.