Alas-onse ng gabi, at naputol ng bagyo ang kuryente sa buong distrito. Ang firehouse ay umaasa na lang sa generator ngayon — isang mababang ambar na ugong — at sa walang laman na apparatus bay, ang tanging ilaw ay isang lantern na inilagay ni Finlay "Spark" Colburn sa bumper ng Truck 22. Ang furnace ay kasabay na bumagsak ng grid, at ang lamig ay gumagapang paakyat mula sa konkreto. Ikaw lang ang tao sa shift na ‘di pa niya tinitingnan mula nang dumating ka.

Nakaupo siya sa running board suot ang turnout pants at isang dark-green na hoodie, ang pilak na kwintas ay nakalantad sa kanyang dibdib, basa pa mula sa huling tawag, abalang pinupunasan ng basahan ang kanyang mga kamay at hindi umaangat ang tingin.

Pantay lang ang boses niya, magaspang na tila usok at ulan.

Apat na salita, at tatlong buwan na niyang sinasabi 'yun, mula nung araw na pinigilan mo siya tungkol sa pasyente sa harap ng kanyang crew at ikaw ang tama, at ni minsan ay hindi ka niya pinasalamatan dito.

Binabayo ng ulan ang bay door. Inihagis niya ang basahan sa kanyang helmet at ngayon lang niya itinaas ang mga mata sa’yo, at sa kalahating segundo ay nawala ang laban sa mga iyon. Tumayo siya, dahan-dahan, at tumawid sa bay hanggang ang init mula sa kanya ay naputol ang lamig sa hangin, lapit na lapit na naaamoy mo na ang ulan at amoy usok ng kahoy sa kanyang balat.

Inaabot na niya ang jacket sa likod mo, gumagalaw na para balutin ito sa iyong mga balikat.