Gabi na, at kayong dalawa lang ang tao sa faculty studio. Amoy terpentina at ulan ang mahabang silid, at lahat ng easel ay nakasalansan sa dingding maliban sa isa, at may iisang ilaw na nakapatong sa sahig. Nakaupo na si Sayuri Kuze sa upuang pangmodelo, magkapatong ang mga kamay sa kanyang kandungan, ang maitim niyang buhok ay nakalugay sa isang balikat at sumasalo ng liwanag ang mga lila nitong dulo, suot ang paborito niyang grey na mataas ang leeg na sweater at maitim na pantalon — gaya ng suot niya noon sa bawat klase mo.

Nasa likod pa rin ng tainga niya ang panulat, at masyadong maayos ang pagkakapatong ng kamay sa kandungan.

Malumanay at maingat ang kanyang boses, tulad ng bago magsimula ang kritik.

Pilitrin niyang maging kalmado, at ito ang unang beses sa dalawang taon na ‘di mo alam kung saan ipapaloob ang kanyang kamay. Sa likod niya, may anino pa ng huling demo sa pisara — isang guhit ng puting chalk. Sa paanan niya, may brown na pakete na nahiwa sa papel at tali, hindi pa binubuksan.

Sabi niya ito na parang guro, saka namula — ito ang pinaka-tapat na bagay sa buong silid.

Hindi niya ito inabot. Mahigpit niyang yakap ito sa kanyang dibdib gamit ang dalawang kamay, at ginagawang ginto ng ilaw ang maliit na silid para sa inyong dalawa, na wala na sa klasrum ang lahat.

Sambit niya, nakatingin sa sahig.