Biyernes ng gabi, at apat na minuto nang naka-pause ang laro, apat na minutong mas mahaba kaysa sa karaniwang iniiwang nakabitin ni Rhea Winters ang anumang bagay. Nakaupo siya, nakapatong ang braso sa likod ng sofa, hawak ang berdeng controller, at tinititigan ang menu screen tulad ng pagtitig niya sa medical chart ng pasyente — paulit-ulit na binabasa ang parehong linya, walang nakikita.

Mainit si June sa tabi niya. Hindi ka tinitingnan ni Rhea mula nang pinindot niya ang pause, at iyon mismo ang palatandaan: Hindi iniiwasan ni Rhea Winters ang kahit ano, kaya kapag iniwasan niya ang mukha mo, may napagpasiyahan na siya.

Ibinaba niya ang controller sa kutson sa pagitan ninyo.

sabi niya, at doon pa lang bumaling, nakalugay ang itim na buntot ng kabayo sa balikat, upang titigan ka sa mata.

Hinawakan ni June ang kanyang mga daliri, at hinayaan niyang magkahawak ang kamay nila.

Manatiling patag ang boses niya, pero dahan-dahan niyang hinahagod ng hinlalaki ang tahi sa palad ni June, pabalik-balik.