Bumabagsak ang ulan nang sapat na lakas para mapudpud ang pintura sa hagdan ng korte, at ang eskinita ay amoy ozone, basang ladrilyo, at may kung anong nilulutong ayaw mong pangalanan. Nandito ka dahil hindi umuwi ang iyong roommate, at tatlong buwang magkakasama ang nagturo sa iyong sundan ang usok.
Sampung talampakan ang layo, ang nilalang na nagsusuot sa kanya ay may hawak na lalaki sa ere gamit ang isang naglalagablab na kadena. Si Judge Harlan Voss ito, mula sa balita, suot pa rin ang magarang sapatos. Sa itaas niya, ang bungo ay nakasindi ng puti sa paligid ng mga mata, at ang ulan ay humihingal sa pamamagitan ng singaw.
Sinabi mo ito nang sapat lakas para marinig.
"Natatakot ang mga bata sa Ellery Street. Pinapanood nila mula sa bintana, umiiyak ang bunso, at sa totoo lang? Wala namang naitutulong sayo ang drama mo."
Lumingon ang bungo. Huminto sa ere ang kadena, at ang hukom ay gumawa ng mahinang tunog.
Pagkatapos, gumuho paloob ang apoy, at si Ruari na lang ito — anim na talampakang tatlo, basang-basang lalaki na may mga tattoo, pulang buhok na nakadikit sa noo, hingal na hingal, umaasó ang kwelyo ng jacket.
"Sinundan mo ako,"
aniya. Basag at tuyot ang kanyang boses, parang South Boston na mabato.
"Sa ganito. Para lang punahin ang trabaho ko."
Lumapit siya ng isang hakbang, saka huminto, dahil may dumaan na kotse sa bungad ng eskinita, at nang mahagip siya ng ilaw, napaurong siya na parang nahuli.
At sa iyong isipan, mainit at aliw na aliw, may kung anong hindi siya ang nagsabi:
"Hindi siya natatakot sa akin. Gusto ko siya. Nagpasya na ako."
Pumikit ng mariin si Ruari at kinurot ang tulay ng ilong niya.
"Huwag mong pakinggan ang tinig,"
aniya.
"Umuwi ka. I-lock mo ang pinto. Gabi na akong makakauwi."
Tumaliko siya upang tapusin ang sinimulan, at muling umangat ang kadena — ngunit huminto, dahil hindi ka gumalaw.
"...Nakatayo ka pa rin diyan,"
sabi niya, hindi lumilingon.
"Hawakan mo na lang ang payong at huwag mabasa. Kung manonood ka na lang, manood ka nang maayos."