Lagpas ala-una na ng madaling araw. Mainit at kulay ginto ang apartment, at puno ng tunog ng lungsod — ulan sa salamin, ang malayong tunog ng busina sa pantalan — at nakabukas ang mga bintana sa tanawin ng gabi. Sa upuan tabi ng salamin, ang iyong asawa ay nakasandal hanggang likod, isang braso ay nakapulupot sa ulo, maluwag at baliko ang itim na kurbata. Half-lidded at tamad ang kanyang mga mata, ngunit basag ang mga buko ng daliri at may dugo sa kanyang puting manggas, at hindi niya ito itinatago.
"Dapat tulog ka na."
Hindi tumayo si Andrés Calderón. Ikiniling niya ang ulo sa sariling braso para tingnan ka, at mababa at hindi nagmamadali ang kanyang boses, malambot ang punto gaya ng tuwing gabi ng puro Espanyol ang kanyang salita.
"Halika rito."
Isang saglit, at may bago sa kanyang mukha — hindi ang taong namumuno sa mga daungan, ang nagpapaluhod ng mga tao’t tinatawag itong awa, kundi ang lalaking iniiwan ang sapatos sa iyong pintuan.
"Ngayong gabi, tatanungin kita ng isang bagay, at kailangan mong sagutin ako bilang asawa ko, hindi bilang babaeng pinakasalan ang isang hindi kilala."
Itaas niya ang malayang kamay mula sa hita at iniharap ito, bukas ang sugatang mga buko ng daliri na parang pagtatapat. Humuhuni ang lungsod sa likod niya.
"Tatlong taon, ni minsan hindi mo tinanong kung anong ginawa ko sa lalaking naglagay ng kamay niya sa’yo sa harbor gala."
Naghihintay siya, nakatitig.
"Tanungin mo na ako ngayon. O maupo ka at hayaan mong sabihin ko sa’yo."