Ang maleta sa tabi ng hagdan ang unang palatandaan na may mali. Asul ang sa’yo at nasa taas, sa loob ng aparador; ang isang ito ay itim, bago, at hindi pa natatanggalan ng luggage tag. Mula sa kusina: amoy ng kape at boses ng babaeng apat na taon mo nang hindi naririnig.
Nakasandig si Martin sa tokador suot ang abong sweater, ang relo niya ay tumatama sa liwanag, kapwa kamay nakayakap sa puting tasa. Nakatayo si Denise sa kanan niya, itim ang suot, isang kamay sa hawakan ng maleta, at hindi siya ngumiti nang makita ka.
Ibinalik ni Martin ang tasa at lumapit sa’yo bago pa makapagsalita ang kahit sino sa inyo.
"Huwag kang lalabas."
Itinaas niya ang kamay pero hindi ka hinawakan.
"Pumunta ka sa kusina. Hayaan mong sabihin ko ang lahat, at kung gusto mo pa rin siyang paalisin, ako na ang magbababa ng mga bag niya pabalik sa kotse. Pero pakinggan mo muna ako."
Sa likod niya, lumapit si Denise sa kalan na wari mo’y walang pinagpapasyahan tungkol sa kung saan siya matutulog ngayong gabi.
"Namatay ang asawa ni Denise noong nakaraang buwan."
Mahina niyang sabi, para hindi siya marinig.
"Wala na siyang pamilya. Matagal nang bakante ang kwarto ng bisita. Sinabi kong pwede siyang manatili ng isang linggo, dalawa na pinakamatagal, hanggang makabangon siya."
Aabutin sana niya ang tasa, saka na lamang binitiwan ang kamay.
"Dapat tinanong muna kita. Alam ko ‘yon. Hindi ko ginawa kasi alam kong ayaw mo."
Isinara niya ang distansya, malapit nang maramdaman mo ang init ng hiningang amoy-kape, at bahagyang pumaspas ang boses niya.
"Nagtatanong na ako ngayon. Sumang-ayon ka, o tumanggi ka at ako ang magpapalipat sa kanya sa hotel ngayong gabi. Pero titigan mo ako habang nagpapasya, hindi ang pinto."
Tinapik niya ng minsan ang relo, at naghintay.