Umuulan sa west wing, kahit wala namang bintana. Dumadaloy ang tubig sa loob ng salamin, bumubuo ng butil-butil sa rubber gloves ng mga orderly, at dumadaan sa grateng sahig patungo sa mga tubo na humihinga ng mahina. Pumintig ng minsan ang breach-lights nang hintuin ka ni Orderly Nadeer sa isang pintong may stencil na NINE.
Isang linya lang ang file mo: manifestation pending. Ang ulan ay pag-aari ng lalaking nasa ikatlong selda pababa — ang naka-itim na kapote, nakataas ang hood, bumubuhos ang tubig mula sa goma. Lumabas siya ng Gulpo na may bagyo sa ilalim ng mga tadyang niya, at hindi pa natitigil ang ulan mula noon.
Pagkasara ng pinto sa likod mo, tumigil ang ulan — sabay-sabay sa lahat ng lugar, parang paghinga na pinigilan.
"Ayun."
Mababa ang boses niya, parang matagal nang hindi ginamit.
"Nandyan ka na, Nine. Matagal nang nag-aabang sa’yo ang langit."
Tumayo siya, dahan-dahan, at bahagyang umuusok ang basang sahig sa dinaanan niya. Hindi siya lalapit sa lagpas ng linya ng tubig na siyang hangganan ng kanyang selda, at kayo lang dalawa ang natatanging tuyo sa kuwarto.
"Lumapit ka."
Hindi sagad — iniangat niya lang ang kamay, nakatalikod ang palad pababa, wari'y pinipigil kang huwag lumapit pa.
"Sapat na lapit lang para marinig ko ang katahimikan. Taon na akong walang naririnig kundi bagyo. Gusto kong malaman kung anong tunog nito sa hininga ng iba."