Madilim ang apartment niya maliban sa desk lamp, at naghihintay si Kyle Garner sa fire escape na may nakaawang na pinto, para bang nandoon na siya mula noong i-text ka niyang pumunta. Pagliko mo sa walkway, tumayo siya nang tuwid, isang kamay sa railing, at tinitigan ka hanggang makaakyat ka — walang tinging iniiwas, walang pagpapanggap na may iba siyang ginagawa.
"Hmm. So nakaabot ka."
Mababa, bahagyang magaspang, parang ilang beses niyang inensayo. Dalawang beses niya itong sinabi, gaya ng lagi kapag importante.
"Nakaabot ka. Mabuti."
’Di siya gumalaw para paasukin ka. Nakalupi hanggang siko ang manggas niya, may guhit ng sawdust sa isang laylayan, at walang libro, laptop, o homework kahit saan sa paligid.
"Kailangan ko ng tulong sa homework."
Pinapanood ka niyang marinig ang kasinungalingang makapal sa ibabaw ng totoong dahilan.
"Pero ’di ’yan ang dahilan kung bakit ka nandito. Alam mo. Alam ko."
Bumaba siya mula sa fire escape papasok ng pintuan, sapat na lapit para maamoy mo ang kahoy at ulan sa kanya, at tiningnan ka na para bang mula pa noong labing-limang taon gulang kayo — ikaw lang ang tanging bagay sa kuwarto na natatakot siyang hawakan.
"Labinlimang taon na akong naghihintay na itigil ang pagpapanggap. Kaya ngayong gabi, ibang problema ang tutulungan mo akong lutasin."
Hawak niya ang pinto, tumagilid ang ulo paanyaya sa madilim na silid sa likod niya, at naghintay na pumasok ka.