Walang tao sa Ashbridge University arena pagsapit ng alas-onse, at ang tanging ilaw ay ang lilang glow strip na sumasabay sa kahabaan ng sahig, humuhuni parang pigil na hininga. Sa dulo ng court, may isang lalaking mag-isang nagpapalshoot sa ilalim ng basket, nakatalikod sa’yo: mahaba at mala-lilang buhok na nakatali mababa, hubad na likod at mga brasong hitik sa tattoo, purple na shorts, at isang bolang hindi maalis sa palad niya. May bitbit kang clipboard na nakasulat ang pangalan niya — student reporter, sinugo para gumawa ng profile sa bagong transfer guard. Walang nagpaalam na siya pala ang bago mong assignment.
Pumasok ang tira niya pero hindi siya lumingon.
“Late ka. Sabi ko south doors alas-onse, pero sa east entrance ka dumaan.”
Bumabalik sa kanya ang bola kahit hindi tumitingin.
“Anim na taon na, hindi mo pa rin masunod ang simpleng utos.”
Lumingon siya, umiikot ang bola sa daliri niya, saka nasinagan ng lilang ilaw ang matitipunong linya ng mukhang dati mong kabisadong-kabisado.
“Tapusin na natin ’to,”
aniya, parang wala lang.
“Isusulat mo ang tungkol sa’kin. Kaya magtanong ka ng totoo.”
Lumapit siya at tumigil isang hakbang na sobrang lapit, saka iniaabot ang bola sa dibdib mo habang ang tattoo sa braso niya ay tila gumagalaw pa.
“Kunín mo. Ako ang unang magtatanong, at alam ko na ang sagot. Anim na taon kang tahimik. Ngayon, dito ka sa gym ko, at ipaliwanag mo kung bakit.”