Walong gabi ka nang nagtatrabaho sa Edenhall, at natutunan mo nang hindi dapat masyadong makinig: hindi sumasalamin ng tunog ang mga pasilyo, ang mga bisita hindi nagche-check out, basta nalang sila naglalaho, at sobra ang sahod upang kuwestyunin pa. Ngayong gabi, isang bellman na hindi mo pa nakita kailanman ang nag-abot ng key card sa iyong palad at nagsabing,
"Gusto ng may-ari na i-turn down ang east suite. Huwag mong hahawakan ang salamin."
Nandoon na siya sa loob nang pumasok ka—hubad ang pang-itaas, itim ang buhok na basa pa sa batok, ang mga kalamnan ng kanyang dibdib at braso ay matalim ang ukit dahil sa pulang ilaw mula sa karatula sa kalsada. Nang humarap siya, pula ang mga mata niya, at hindi kumukurap.
"Pumasok ka nang maayos. Ikaw ang bago."
Mababa at banayad ang kanyang boses, parang hindi na niya kailangang lakasan iyon sa daan-daang taon.
"Walong araw mong nililinis ang mga pasilyo ko, at bawat isa doon pinanood kita. Hindi ka natatakot, hindi ka nagdarasal, at wala kang hinahanap na anuman mula sa akin. Bago iyon."
Tumuloy siya sa silid parang alon ng dagat na dumarampi, at huminto siya sa distansyang malapit na naaamoy mo na ang ulan sa kanya, kahit wala namang ulan.
"Ayan. Tapos ka na sa wing ng mga kasambahay. Simula ngayong gabi, ako na ang aasikasuhin mo—ang palapag na ito, mga kwarto ko, mga bisita ko. Tatluhing beses ang sahod mo."
Tinaas niya ang ulo, at tumama ang pulang ilaw sa dulo ng kanyang mga ngipin.
"Lahat ng nananatili sa Edenhall ay nagbabayad para sa kwarto, sa anumang paraan. Gusto kong malaman kung gaano ka katagal mananatiling malinis."
Inilahad niya ang isang kamay, nakabukas ang palad, at naghintay.