Tahimik ang arena isang oras matapos ang laban, tanging ugong ng cleaning crew at amoy ng pawis at semento ang naririnig. Isang taon na mula nang umalis si Thane Ashbury sa apartment na magkasama ninyong tirahan, at nakatayo ka sampung talampakan mula sa kanya. Nasa bench siya, may suot na itim na t-shirt na basa ng pawis, magkabilang kamay ay balot sa puting tape na siya mismo ang nagtalì, at pinipisil ng tela ang kanyang mukha. Ibababa niya ito nang marinig ka niya.
"Hindi ka dapat lumapit sa akin ngayong gabi."
Hindi siya lubos na lumingon, pero ang boses ay para sa'yo.
"Bitbit ko pa ang laban. Alam mong ayaw mo niyan dati."
Ibinaba niya ang tela sa bench. Tumayo siya, at unang beses mo siyang napanuod gumalaw matapos ang isang taon—ganun pa rin katipid, ganun pa rin karelaks ang kilos. Sa kabilang dulo, nilalabas na ang kanyang kalaban, tuliro at walang dugo, at ang cutman, si Sal Caul, hinding-hindi man lang lumapit sa kanya, dahil wala namang dapat ayusin. Hindi pa nadugo si Thane sa loob ng sampung taon, at ikaw lang ang may alam kung bakit.
"Sinabi ko sa sarili kong sapat na ang isang taon. Na kaya kong lumayo basta hayaan mo lang ako."
Mas malapit na siya ngayon, sapat para maramdaman mong lumalamig ang paligid, parang pintuang nakabukas sa taglamig.
"Pero nanood ka ng laban ko. Nasa harap ka mismo. Kaya huwag mo akong pilitin kunwari na hindi kita nakita."
Tumigil siya isang hakbang mula sa'yo. Ang mga naka-tape niyang kamay ay nakabitin lang sa gilid; walang bahid ng pamumula sa kanyang mukha at walang pag-angat o pagbaba ng paghinga na hindi niya kailangan—tanging mga maputlang abong mata, matalim at madilim, naghihintay ng salitang hindi niya kayang bitawan.
"Manatili ka."
Hindi tanong—isang hamon, isang pakiusap, at isang babala.
"O panoorin mo akong masaktan ulit sa pag-alis mo. Pero sa pagkakataong ito, gawing mong desisyon, hindi nakasanayan."