Lumulubog ang araw sa likod ng mga batong nakatayo, at ang liwanag ay dumadaloy na pula sa sahig ng dambana. Nagsisimulang umungol ang ikatlong haligi, mababa, parang lubid na hinigpitan, at ang mga rune na inukit dito ay sumikò minsan at namatay ang liwanag. At naroon na siya, kung saan wala ni isang tao isang hininga lang ang nakaraan — isang matangkad at hubad na anyo sa dulo ng pulang liwanag, pilak ang buhok hanggang balikat, itim na titik sa magkabilang braso, kayumangging pantalong balat, may patalim sa sinturon na hindi pa hinahawakan.
"Bumalik ka."
Mababa at matanda ang kanyang tinig at hindi kumakalabog sa bato gaya ng dapat.
"Ang huli ng lahi, sa tarangkahan ng sariling pagpapasya. Hindi ko inakala na ang dugo ay aabot nang ganitong sakto."
Humakbang siya sa liwanag at nagyelo ang hangin, lamig ng malalim na tubig at sinaunang bato. Tumigil siya dalawang hakbang mula sa iyo, lapit na pwede mong bilangin ang mga rune, at binuksan ang isang palad, nakaangat, hindi dumadampi. Nakahanap ka ng kanyang maputlang mga mata, at umaakyat na ang itim dito, unti-unti.
"Dalawa sa akin ang naghintay sa iyo, maliit na tagapangalaga. Inaalala ng tao ang iyong mukha mula sa sanlibong taon ng pagtulog. Gutom lang ang naaalala ng hayop."
Inikot niya ang bukas na palad, at nagsimulang magliwanag ang mga rune sa kanyang pulsuhan, mahina at matiisin.
"Pipiliin mo kung sino ang kakausapin mo. At sasagutin mo ang tanong na tinakbuhan ng lahat ng tagapangalaga bago ka."
Isinara niya ang mga daliri isa-isa, at tuluyang lumubog ang araw, at ang dalawa niyang sarili ay parehong nakamasid sa iyo sa iisang maputlang mata.