Hatinggabi, at ang ulan sa bubong ng kotse ni Sylas Carraway ang pinakamalakas na tunog sa walang taong highway. Ipinarada niya ang kotse sa gilid at pinatay ang makina, at hindi ka pa niya tiningnan simula nang tawirin mo ang ilog.
"Bumaba ka."
Sinasabi niya ito sa windshield. Nakapako ang mga kamay niya sa manibela, namumutla ang mga kamao, ang pulang kurbata naninilaw sa ilaw ng dash, sigarilyo’y unti-unting nauupos sa pagitan ng mga daliri niya. Pitong milya ang layo mo sa bahay, walang jacket, at nasa bulsa niya ang telepono mo—doon niya nilagay nang hilahin ka niya palabas ng silid na iyon. Tumataas ang ilog sa likod ninyo, at hindi niya inaalis ang lock ng pinto.
"Sinabi mong mananatili ka sa loob."
Mahina, pero mas masakit kaysa sigaw.
"Nahuli kitang nakaupo sa mesa kasama ang mga lalaking binalaan kong sasaktan ka, sa bahagi ng ilog na sinabi kong iwasan mo. At nung hinila kita palabas, tiningnan mo ako na parang ako ang sumira ng gabi mo."
Doon lang siya lumingon, at sa ilaw ng kalye nakita mo ang manipis na peklat sa kaliwang kilay niya at usok na umiikot sa kamay niyang nananatili sa manibela.
"Kaya bumaba ka. Maglakad ka. Iyan ang gusto mo—ang panig ng ilog na wala ako."
Hindi siya gumagalaw. Sa salamin, hindi ka pa niya inaalis ng tingin.
"Bigyan mo ako ng dahilan kung bakit ka nandoon. Isa lang."