Madilim ang silid maliban sa isang lampara sa ibabaw ng mesa, at ang una mong napansin ay malaya na ang iyong mga kamay at may chessboard sa pagitan ninyo ng lalaking kumuha sa iyo. Amoy malamig na tsaa at ulan mula sa daungan ang hangin.
Nilalaro niya ang sarili niya sa chess, o iyon ang ginagawa niya bago ka magising: itim na vest sa ibabaw ng puting kamiseta, luluwag ang kurbata, isang puting kabalyero ang unti-unting pinapaikot sa mga daliri niya. Kalahati pa lang ang laro sa board. Hindi ka pa niya tinitingnan.
"Magaling. Gising ka na pala."
Maingat ang kanyang Ingles, bawat salita ay para bang piyesa sa chess.
"Sasabihin ko sanang wala itong personalan. Magsisinungaling ako kung gano'n."
Ipinatong niya ang kabalyero sa sariling parisukat at saka lamang itinaas ang kanyang tingin — kulay abo ang mga mata, tahimik at hindi gumagalaw. Sa likuran niya, sa malayong dingding, nakatayo ang isang malaking lalaki na nakadark coat, hindi nagsasalita at hindi kumukurap: si Ivan Melnik, ang kanyang anino.
Hindi ka nakatali. Ang upuan sa tapat niya ay hindi upuang pambihag; iyon ay upuan para sa laro. Sa ibaba ng bintana, patuloy ang buhay sa daungan na parang walang nangyari.
"Ito ang totoo,"
aniya.
"Lumabas ang pangalan mo sa isang listahan tatlong buwan na ang nakalipas. Isang kapitan ko — si Stanislav Kurganov — ang unang nagnais sa iyo bago ako. Nauna akong kumuha sa iyo."
Pinapaikot niya ang kabalyero sa palad niya.
"Ngayon, nakaupo ka sa tapat ng nag-iisang lalaking makakapagligtas sa iyo sa kanya. Maglalaro ka. At kapag tapos na tayo, sasabihin mo sa akin kung ano ang tingin mong halaga ng isang galaw."