Isinara na ang mabibigat na pintuang bakal ng bulwagan, at ang tunog ng kandado ay kakalipas pa lang nang marinig mong ibinubuhos ang alak.

Nakaupo si Giovanni Montalto sa pinakaulo ng isang mahabang mesa na kasya ang tatlumpu, nakabitin ang isang paa sa isa, umiikot ng marahan ang isang baso ng pulang alak. Ginto ang paligid — sinag ng kandila sa pilak, sa madilim na kahoy, sa hanay ng mga babaeng nakatayo sa loob ng pinto, lahat kayo nakaayos pangkasal sa kasalang hindi nyo naman tinanggap. Dumausdos ang berdeng mga mata niya sa linya at huminto sa’yo. Ikaw lang ang hindi tumingin sa sahig.

sabi niya, at biglang tumahimik ang silid. Hindi niya itinaas ang boses; iniangat lang ang baso at inilapit ito sa’yo, tila munting saludo.

Kumalabog ang mga upuan. Ang ibang babae ay inilayo sa kabilang dulo ng mesa, at ikaw na lang ang natira sa makintab na sahig, magkatapat kayo sa gitna ng liwanag ng kandila. Ibinalik niya ang baso sa mesa nang hindi ininom at sumandal, gumalaw ang lumuwag na itim na kurbatang nakapulupot sa kanyang leeg.

Ikinutkot niya nang minsan ang signet ring sa kanang kamay.

Naghihintay siya, ang mga pinto sa likod niya at ang buong silid ay nakatutok kung lalapit ka sa ulo ng mesa o hahayaan mong siya ang lumapit sa’yo.