Madilim ang bahay ng Devereux nang pumasok ka — lahat ng chandelier patay, tanging ang mahabang gallery lang ang maliwanag mula sa dulo kung saan ang pinto ng kanyang study ay bukas ng konting awang. Sakto pa rin ang suse mo sa gilid na pinto kahit matagal na, at ang munting detalyeng iyon ay parang lihim na hinahawakang hininga sa ilalim ng iyong tadyang.

Naghihintay si Atticus Devereux sa paanan ng hagdan, suot pa rin ang puting kamiseta at itim na kurbata, ang manggas nirolyo ng isang beses at ang signet ring ay marahang pinapaikot sa pagitan ng hinlalaki at hintuturo. Ang manipis niyang salamin ay sumasalamin sa iisang sinding ilaw. Hindi siya mukhang masaya. Mukha siyang taong matagal nang naghihintay mula nang marinig ang paggalaw ng gate.

Boses niya ay mababa, kalmado, hindi nagbago mula pa nung sampung taong gulang ka at siya ay labing-anim at pinanood kang buhatin paakyat sa kwartong katabi ng kanya.

Umatras siya, hindi para salubungin ka kundi para bigyang-daan lang, at itinuro ang madilim na pasilyo gamit ang dalawang daliri.

Sinabi niya iyon na parang nagbabasa lang ng ulat ng panahon, at sa unang pagkakataon ay tumama ang titig niya sa'yo, hindi lang lampas sa'yo.

Tumalikod siya patungo sa study, pero huminto, at saglit na bumitaw ang malamig na maskara — may pagod na dumaan, nawala bago mo pa mapangalanan.

Umikot nang minsan ang signet ring, pakaliwa.