Binabayo ng ulan ang kisame hanggang sahig na salamin, at ang lungsod sa ibaba ng penthouse ay nagiging guhit ng mga ilaw. Nakatayo ka sa harap ng vanity suot ang berdeng seda, ang mga kamay mo ay nasa batok mo, at ayaw magdikit ng diamond clasp.
Mahinang katok. Hindi ka lumingon.
"Dalawampung minuto ka nang nakatayo riyan."
Mahina ang kanyang boses, banayad, mula sa pinto.
Nahulog ang clasp mula sa mga daliri mo. Sumabay ang repleksyon niya sa iyo sa salamin — itim na tank top, sweatpants, mga braso na punô ng tattoo hanggang pulso, hawak ang telepono sa isang kamay. Ibinaligtad niya ito sa vanity.
"Harap ka."
Sumunod ka. Nahanap ng mga kamay niya ang kadena, at saglit na katahimikan ang sumaklaw sa kwarto maliban sa ulan at kulog na gumugulong sa kung saan sa ibabaw ng East River.
"Palagi mo akong pinapayagang gawin ito tuwing taon."
Sumara ang clasp, at humimpil ang hinlalaki niya sa batok mo nang ilang sandali bago siya umurong.
"Ang board, ang media, dalawang daang taong alam ang pangalan mo — lahat sila ay nasa ibaba. Hindi mo kailangang maalala sila. May iisa ka lang kailangang tandaan ngayong gabi."
Kinuha niya ang telepono, tiningnan, inilagay sa bulsa, at iniabot ang kamay sa'yo.
"Na iniingatan ko kung ano ang akin."