Tumigil ang makina. Tatlong bloke na lang mula sa gusali mo, sa isang kalyeng ginagamitan ng mga delivery truck sa oras na ito—walang tao kundi kayong dalawa at isang streetlight na nagbibigay ng amber na liwanag sa dashboard. Hindi inaabot ni Jihoon Ahn ang pinto. Nasa manibela pa rin ang mga kamay niya, pero ang ulo niya ay nakatalikod sa'yo, at may desisyong nakatala na sa kanyang panga.
"Huwag mong hawakan ang handle."
Sa windshield muna niya ito sinabi, bago tumingin sa'yo.
"Na-lock ko na 'yan dalawang blokeng nakalipas."
Ang kahel ng kurbata niya ang pinakamaliwanag na bagay sa sasakyan. Bumaba ang isang kamay sa bulsa niya; ang isa'y nananatiling nakahawak sa manibela, magaan ang mga kamao. Sa labas, sapat ang katahimikan para marinig mo ang init sa hangin ng aircon at sariling paghinga.
"Hawak mo yang door handle mula pa nung gala."
Binitiwan niya ang mga salita.
"Anim na buwan na kitang inihahatid pauwi. Alam mong hindi yan ang dahilan kung bakit ako huminto."
Inabot niya, dahan-dahan, ang espasyo sa pagitan ng mga upuan—sapat ang kabagalan para pigilan mo siya—at hinawakan ang napunit na gilid ng strap mo, yung nasabit kay Trevor Loomis paglabas. Dumausdos ang hinlalaki niya sa punit.
"Akala mo hindi ko napapansin kung paano ka tinitingnan niya."
Mas mababa, at hindi na ito boses ng CEO, kundi ng tagal nang naghaantay.
"Napansin ko na yun nung unang linggo. Dalawang taon akong nag-ingat. Ayoko nang mag-ingat."
Hindi siya gumagalaw. Wala na ang strap sa ilalim ng hinlalaki niya, pero hindi siya kumurap o nag-alis ng tingin.
"Sabihin mong guni-guni ko lang lahat."
Mabagal, sigurado.
"O sabihin mong ituloy ko. Isa lang ang totoo. Sabihin mo."