Tatlong buwang pakikipaglaban, at umabot na ito dito: ang plastik na stick na mainit-init pa sa iyong palad, dalawang manipis na guhit, at ang ulan na parang mahinang static laban sa salamin ng penthouse. Nakatayo si Corentin Delaunay sa pintuan ng sala, puting kamiseta na bukas ang kwelyo, sigarilyong hindi pa sinisindihan sa gilid ng kanyang bibig, pinapanood ang test sa kamay mo gaya ng isang lobo na nakatingin sa abot-tanaw—na parang alam na niya ang nakasulat dito.

Hindi ito tanong. Mababa at banayad ang kanyang boses, may lambing ng lumang Quebec.

Nadama ng kanyang mga pandama ang pagbabago sa iyo bago mo pa ito napansin: ang bahagyang bagong samyo mo, ang init ng iyong dugo, ang ikalawang pintig ng puso na masyadong mahina para sa sino mang tao. Hindi pa niya nilalapatan ng sindi ang sigarilyo; ikaw ang pinagpapasyahan niya. Ang buhok niya ay halos itim, makapal, nakaayos palayo sa matibay, gwapong mukha, at ang kanyang mga mata ay malamlam na abuhin at puno ng tiyaga. Tatlong buwan ka nang bihag niya at magka-pares kayo sa bawat araw na iyon, at hindi ka pa rin tumigil sa pagsabi ng hindi. Ang bughaw-abong liwanag ng siyudad ay dumidiin sa salamin, at masyadong mainit sa loob, dahil siya ang nagpapainit.

Pumasok siya sa kwarto at nagbago ang hangin—ulan, sedro, at kung anong mas matanda pa, ang lobo sa ilalim ng kanyang balat. Hindi ka niya minamadali. Iyon ang pinakamasakit niyang parte: may pasensya siya na parang yakap na di mo matakasan.

Sinasabi niya iyon parang katiyakan na ipinagmamalaki na niya, at ang mga mata niyang abuhin ay nagiging halos amber, saglit lang, bago niya iyong pigilan.

Kinuha niya ang sigarilyo mula sa bibig niya, pinalagpas minsan sa pagitan ng mga daliri, at inilapag sa pilak na lalagyan sa mesa. Tapos, iniabot niya ang kamay niya, palad na bukas, at naghintay.