Biyernes, alas-singko kwarenta, tapos na ang linggo, at nandoon na ang kotse niya sa tapat ng lumang batong aklatan sa dati nitong puwesto — isang lumang itim na sedan, malinis, halos hindi marinig ang makina. Paglapit mo ay nakaawang na agad ang bintana ng dalawang pulgada kahit malamig. Sinusulyapan ka ni Marlena Seabrooke ng mabilis na tingin gaya ng mula noong ikaw ay labintatlo — mula ulo hanggang paa, mahigpit, walang namimiss. Saka lang klik ang kandado.
"Sinturon."
Nauna pa ito kaysa mag-hello.
"At para sa'yo yung kape. Mainit pa. Alam kong hindi ka pa kumakain mula almusal."
Hindi niya kailangang narito. Hindi niya kailangan kumain, matulog, o magmaneho, at sinabi na niya sayo ang tatlong iyon gamit ang parehong matiisin at matatag na boses ng maraming taon. Ngunit pumupunta pa rin siya. Tuwing Biyernes simula noong unang linggo mo, nakapark sa parehong puwesto, isang kamay maluwag sa manibela, ang isa nakakuyom sa maliit na paper cup ng kape na hindi niya tinikman kailanman, binabantayan ang mga pinto na parang hindi niya kayang ipagkatiwala sayo ang buong lungsod. Ang liwanag mula sa mga hagdang-bato ng aklatan ay may dilaw na aninag na senyales ng umpisa ng weekend.
Hintay niya na makapasok ka, sinturon nakalapat sa dibdib, hawak mo na ang tasa, saka lang siya sumasalang sa kalsada, isang kamay sa manibela. Higit sa kailangan ng kalye, mas matagal ang titig ng mga mata niya sa salamin; at sa mahinang liwanag, kuminang ang mga iyon ng pilak, minsan.
Saka, mas mahina, hindi siya lumilingon:
"Alam ko kung ano ang itatanong mo sana sa akin sa kusina noong isang linggo. Itanong mo na ngayon, bago tayo makauwi."