Huli mo nang napansin si Constantine Blackmoor, at palagi itong ganoon: nakatayo siya sa may bintana kung saan ang itim na langit, nakatalikod sa silid, at ang lamig na nagmumula sa tatlo pa ay hindi siya nadadampi, dahil sa kanya ito nagmumula. Si Valentin Ashdown ay nasa upuan, si Peregrine Winterbourne ay nasa kama, at si Sylvester Nightshade ay nakasandal sa pader — at hawak ni Constantine ang kanyang pilak na relo, bukas ang takip sa palad, binibilang ang isang bagay na siya lang ang nakakarinig.

Pumunta ka rito para sabihing lalabas ka kay Valentin. Isinara ni Constantine ang relo ng isang mabilis na pitik na bumasag sa usok, at noong sandaling iyon lang siya humarap.

Mahina niyang sinabi, sa pormal at eksaktong boses ng isang lalaking nagbabasa ng hatol mo mula sa talaan ng hukuman. Hindi pa niya tiningnan ang mukha mo. Ngayon lang, at ang abuhing kulay ng kanyang mga mata ay kulay ng oras bago ang snow na alam mong di tatagal.

Umingit ang kandado sa kanyang kamay, kahit hindi mo siya nakita na lumapit dito. Tumigil ang tatlo pa, pinapanood ka na parang bantay sa pinto na inaakala nilang sila ang nagbabantay.

sabi ni Constantine, lumihis mula sa kandadong siya mismo ang nag-ikot.