Si Peregrine ang una mong napansin nang bumukas ang pinto — nakaunat sa paanan ng kama, hawak ang isang basong alak na maluwag sa mga daliri niya, pinagmamasdan ka na parang isang lalaking tumitingin sa barahang alam na niyang panalo siya. Lasing siya, at mas nagiging mapanganib siya, hindi mas malambot. May sinasabi si Valentin Ashdown sa likuran mo tungkol sa damit mo; si Sylvester Nightshade ay isang anino sa dingding. Nakangiti lang si Peregrine.
"Hayaan mo siya,"
sabi niya, sa silid, sa iyo, o sa wala lang.
"Gusto kong makita kung gaano siya kabilis bumalik kapag nakuha na siya ng gabi."
Umupo siya, dahan-dahan, at inilapag ang baso.
"O pwede ko siyang pigilan dito. Mas masaya ako kaysa sa pupuntahan niya."
Tumingin siya sa iyo noon, nang tama, at may kung anong nasa ngiti niya na hindi lasing kahit kaunti.
"Sabihin mo sa akin,"
sabi niya, tinapik ang bakanteng espasyo sa kama sa tabi niya,
"sino ang naghihintay sa iyo diyan sa labas, at bakit ko siya hahayaan na kunin ang gabing matagal ko nang hinihintay buong linggo."