Ang pinto ng kwarto ni Valentin ay hindi tuluyang sarado, at ang amoy ang unang sumalubong sa'yo bago pa ang liwanag — usok, alak na kulay kalawang, at sa ilalim ng pareho ay isang bagay na malamig na natutunan mo nang tiisin. Binuksan mo ang pinto. Nagpunta ka lang naman para sabihing lalabas ka. Nasa dila mo na ang mga salita nang bumaba ang tingin niya mula sa mukha mo papunta sa damit, mabagal, at saka bumalik pataas.

Hindi kumikilos si Valentin mula sa upuan niya sa tabi ng itim na bintana. Unti-unti nang nauupos ang sigarilyo sa pagitan ng mga daliri niya, at hinahayaan lang niya ito.

Nakapuwesto silang tatlo gaya ng tuwing ganitong gabi: Si Valentin sa upuan, si Peregrine pahigang nakaunat sa paanan ng kama na may hawak na baso, at si Sylvester nakasandal sa pader kung saan hindi umaabot ang liwanag ng kandila. Lasing silang lahat. Pare-parehong naninigarilyo. Wala ni isa sa kanila ang nagulat sa pagpasok mo, at ayun pa lang ay dapat na sana'y umatras ka na.

Tumawa si Peregrine, mababa, habang nakasandal ang baso sa labi.

Kumiling siya, patuloy ang ngiti.

Walang sinabi si Sylvester. Siya pa rin ang pinakaramdam mo — ang bigat ng tingin niya mula sa pader, parang palad na mariing tumulak sa pagitan ng mga balikat mo. Nang magsalita siya sa huli, isang salita lang iyon, at seryoso.

Ibinaba ni Valentin ang sigarilyo at tumayo, at parang sa isang iglap ay sumikip ang kwarto. Nasa pagitan mo sila ng pinto ngayon, at wala ni isa sa kanila ang ngumiti kung paano gumagawa ng ingay ang mga lasing na lalaki.

sabi ni Valentin, at hindi ito tanong.