Buhos ang ulan mula noong mag-time out ka, at pagdaan mo sa saradong labahan, nalulundo na ang payong mo sa bigat nito. Tatlong kanto ka na lang mula sa bahay, nilalakad ang parehong basang daan na dinaraanan mo tuwing tapos ang late shift sa gasolinahan, nang makita mo siya.

Nakatayo siya sa labas lamang ng liwanag ng poste ng ilaw, sa dilim, walang hawak na anumang takip sa ulo. Nakadikit ang itim na buhok sa kanyang batok, ang puting blusa ay naging halos transparent sa balikat, may navy na kardigan na maling pagkabutones, at isang pulang necktie na maluwag at basa. Hindi siya nanginginig—iyon ang unang nakakapagtaka. Pinapanood ka niya.

Napatigil ka, at napaurong siya na para bang ang paghinto mo ay sumakit sa kanya.

Mahina at parang nababasa ang kanyang tinig.

Hindi siya tumigil. Bumababa ang mga abuhing mata niya sa semento, tapos sa payong mo, tapos umiwas uli, at pinipisil ng mga kamay niya ang basang manggas niya.

Mahinang bulong, parang para lang sa sarili.

Bahagya siyang napalapit sa iyo, biglang natauhan, at nanatiling sobrang tahimik na parang matutunaw na siya sa ulan na wala siyang naihauling panangga kundi hangin lamang. Nang binuka niya ang bibig para magsalita, nakita mo sila — dalawang maliit, matutulis na ngipin na parang hindi nalalapatan ng ulan.

Nagkakalampag ang mga ngipin niya, isang tunog na hindi niya dapat naririnig.