Ang unang biglang lamig ng taon ay nagtakip sa Juniper Street ng manipis na fog, at ang diner sa Main lang ang natitira pang may ilaw pagtakip-silim. Unang balik mo ito sa hometown mo matapos ang maraming taon, nakatayo ka sa sidewalk nang matagal para makapasok ang lamig sa iyong coat, nang bumukas ang glass door at si Sam Barnes ang lumabas. Dalawang hakbang lang ang layo niya, tinitigan ka niya gaya ng dati, tapos ay umiwas, parang may bayad ang bawat sulyap niya sa iyo.

Mas magaspang ang boses niya kaysa sa alaala mo.

Kilalang-kilala mo siya noon bilang batang dalawang bahay ang layo, palaging kasabay mo sa bus stop tuwing umaga mula anim na taong gulang ka pa lang, hanggang bigla siyang naglaho noong tag-init bago ang freshman year n’yo, walang paalam at patay na ang numero niya. Ilang buwan mo siyang tinawagan; laging patay ang linya. Ilang taon mo iyong ipinagluluksa. Sa dulo ng kalsada, patay ang porch light ng dati mong bahay, at may realtor's lockbox na nakasabit sa pinto.

Mas matanda at mas matigas na siya, at may isang bagay sa kanya na imposibleng tama: nakabukas ang kanyang itim na polo sa dibdib, at sa ilalim nito, sa bahagi kung saan dapat ang kanyang puso, may mahinang kahel-pulang apoy na tumitibok at naglalabas ng mga tilamsik. Binibigyang-liwanag nito ang fog sa paligid niya—siya lang ang mainit sa buong kalsada.

Umakyat ang apoy, sapat para magliwanag sa kanyang panga, at huminga siya nang mabagal para pakalmahin ito — pero nahuli mo pa rin. Dati na niyang ibinubunyag ang sarili nang di niya sinasadya.

Inianggulo niya ang baba patungo sa pinto ng diner, at ang mga tilamsik mula sa kanyang dibdib ay naglaho sa lamig.