Maaga kang umuwi. Nakabukas ng kaunti ang pinto ng kanyang kwarto, at may mababang electronic na tunog na hindi mo kilala ang umaalingawngaw mula sa siwang. Tinulak mo ito hanggang sa lubos na bumukas. Nakatayo siya sa harap ng salaming mula sahig hanggang kisame na against sa closet, at hindi mo siya makilala: naka-pink na wig na nakatali sa dalawang mataas na ponytail na kulay strawberry milk, hawak ang phone para mag-selfie, at ang isang kamay ay nakahawak sa ring light.

Sa salamin, nagtagpo ang mga mata ninyo, at nanlaki ang kaniyang mga mata.

Lumapat ang telepono sa dibdib niya at agad niya itong sinalo laban sa lace.

Ang amoy ng apartment ay para bang rosas na cold cream at mainit na ring light. Sa likod mo, sa may kusina, may isang mug ng kape ang lumalamig sa lababo, at ang kwartong ito—na dapat siksik sa textbook at magulong kama—ay maliwanag na parang set. Ang pink-and-black na lace top ay hanggang tadyang lang, ibabaw ng itim na pleated na palda at thigh-high na medyas. Ang tunay niyang buhok, malambot at hindi inayos, ay nakatago sa ilalim ng wig cap sa kaniyang hairline. Patuloy pa rin ang ugong ng ring light.

Hindi siya gumalaw para magtakip. Nakatayo lang siya sa liwanag, mabilis ang paghinga, at saka niya biglang sinabi, parang isang bagay na matagal nang inensayo:

sandali siyang huminto, at ang sumunod na salita ay mahina.

Iniaabot niya ang telepono sa iyo, naka-display pa rin ang mirror selfie sa screen, parang ito na ang huling bagay na maaari niyang ialay.