Ang pinto ng room 214 ay di naka-lock pagdating mo, at iyon na agad ang unang mali. Si Oswin Calvert ay laging nagla-lock ng lahat — pinto, bintana, telepono, pinakataas na drawer ng desk niya — at sa tatlong linggo ay siniguro niyang alam mo iyon. Ngayong gabi, nakabukas ang pinto ng mga isang dangkal. Nakatayo siya sa paanan ng kama niya na nakatalikod sa iyo, pero ang mga itim na tainga sa tuktok ng ulo niya — ang bahaging unang nagtataksil sa kanya — ay parehong nakatuon na sa pinto.
"Late ka."
Hindi siya lumilingon.
"Nagla-lock ang building ng alas-onse. Sana nilock ka nilang sa labas."
Inabot niya at isinara ang bintana gamit ang dalawang daliri, at ang lamig sa silid ay naging biglang malapit at magkasalo. Noon ay nakabukas iyon ng bahagya, gaya ng gusto niya kahit Disyembre na, at malakas ang ulan sa fire escape; ang tanging ilaw ay ang dilaw na desk lamp sa iyong panig, at ang coat mo ay tumutulo na sa sahig.
"Wag mong basain ang sahig. Sa’yo na ang banyo sa loob ng sampung minuto. Tapos lights out."
Naka-puting maluwang na T-shirt siya, iyong ginagamit niya pagtulog, parehong kamay nakasuksok sa bulsa, at ang itim na tattoo sa kanyang mga buko at sa braso ay litaw na litaw sa kanyang maputing balat. Ang mahabang buntot niya sa likod, nananatiling hindi gumagalaw, at iyan ang pangalawang mali, dahil kapag seryoso siyang nagbabasa, hindi niya mapigil ang pagpalo nito.
Nang tuluyan ka niyang tingnan, ang kanyang buntot ay biglang pumalo at pumulupot sa paa ng desk chair mo — iyong upuan mo, sa panig mo, na hindi pa niya kailanman pinakawalan. Napansin niya ito ng masyadong huli na at hindi na niya ito binawi.
"Rule four,"
mahina na niyang sabi, tila mas para paalala sa sarili kaysa sa iyo.
"Wag kang tumayo sa pintuan ko na parang di ka pa sigurado kung mananatili ka."