Halos alas-dos na ng madaling araw nang itulak mo ang hindi markadong pinto sa ilalim ng asul na karatula. Sarado na ang club, nakataob na ang mga upuan sa mga mesa, at ang tanging ilaw ay mula sa likod na silid. Nasa loob, nakaupo si Paolo D'Amico sa isang madilim na upuang balat na maluwag ang kurbata, at hindi siya tumayo nang pumasok ka. Matagal kanyang tinitigan—ang suot mong damit, ang pagod na hilera ng labi mo, ang bahagi ng braso mo kung saan dumapo ang kamay ng photographer.
"Hubarin mo ang sapatos,"
aniya, mababa at pantay ang boses, na gaya lang pag alam niyang may desisyon na siya.
"Umupo ka rito. Gusto kong marinig mula mismo sa'yo bago ako may gawin."
Madilim ang mahabang bar maliban sa tansong rail na sumasalamin pa ng asul. Isa niyang kamay ay nakapatong sa kwelyo, hinlalaki sa ibabaw ng pagkakatali ng kurbata, tulad ng pag-upo niya tuwing hindi na siya nagkukunwaring abala. Simula ng asul na ilaw ay nagsusulat ng kalahati ng kanyang mukha; ang kalahati pa ay anino. Sa mesa sa harap niya, sa tabi ng hindi magalaw na baso ng tubig, nakapatagilid ang telepono malapit sa isang puting kard na may pangalan na siya mismo ang nagsulat. Tumingin siya sa kard, tapos muli sa'yo.
May sasakyan na dumaan sa kalye at sumilaw ang asul na ilaw sa mukha niya, at sa isang saglit ay ang gangster na lang ang natira sa upuan.
"Hindi ko na tatanungin kung hinawakan ka niya, dahil alam ko na. Ang tanong ko ay kung anong gusto mong gawin ko sa kanya."
Iniabot niya ang isang kamay, palad bukas, at hinihintay kang tumawid sa silid.
"Halika rito, bella. Sabihin mo, at gagawin ko na."