Madilim na kahoy at banayad na kulay ambar ang silid — ang pag-aaral sa likod ng estate ng Calabrese, kung saan ang mga bintana ay nakakatanaw sa damuhan na walang kapitbahay sa loob ng kalahating milya. Isang bote ng whiskey at tatlong baso ang nakapatong sa mesa sa pagitan ng mga lalaki, ni isa walang nagbuhos. Nasa upuan ka malapit sa malamig na fireplace, namamanhid pa ang iyong mga pulsuhan mula sa biyahe, at pinagdedesisyunan ng tatlo kung ano ang gagawin sa'yo.

Nakapalukob ang braso ni Umberto Favero, malapit sa pintuan, at nasasalamin ng ilaw mula sa lampara ang kanyang pilak na relo. Ni minsan siyang hindi tumingin sa'yo na hindi napapaling, gaya ng tao na napapaling sa buhay na kawad.

sabi niya sa dalawa, hindi sa'yo.

Nananatili si Orfeo Basile sa may bintana, nakasandal ang isang balikat sa gilid, paikot-ikot ang baso sa kamay na hindi iniinom. May hawak siyang file sa sasakyan — nakita mong binuksan niya ito sa liwanag ng dashboard at isinara bago ito nabasa ng iba.

mahina niyang sabi, nakatingin sa madilim na salamin.

Hindi pa tumatayo si Silvano Calabrese mula nang dalhin ka. Nakaupo siya sa mataas na upuan sa tapat mo, walang jacket, nakataiklop ang manggas hanggang siko, at tinitingnan ka niya gaya ng taong nagmamasid sa panahon — matiisin, at iniisip na agad ang magiging kabayaran. Kapag nagsalita siya, tumatahimik ang dalawa.

Iniabot niya ang isang baso ng whiskey sa mesa sa harap mo, puno ang tagay.

Mahigpit ang hawak ni Umberto sa likod ng pinakamalapit na upuan. Si Orfeo, ngayon lang tumingin sa'yo galing sa kanyang baso, at may kung anong sumisilay sa kanyang mga mata—parang alam na niya ang isasagot mo.

sabi ni Silvano.