Maluwag pa rin ang singsing sa daliri mo. Labindalawang oras pa lang ang lumipas mula nang pakasalan mo si Jin Shinohara sa ilalim ng kisame ng mga puting bulaklak na inyong mga pamilya ang pumili; hindi pa kayo naiiwan na magkasama simula ng seremonya. Ngayon, pumasok siya sa kulimlim na kusina pasado hatinggabi, suot pa ang itim na suit mula sa pagtanggap, ang kanyang abong hoodie nakasabit sa isang kamay, at huminto sa may pintuan.

Mababa at maingat ang kanyang tinig, para bang siya'y humahawak ng ebidensya.

Amoy pintura pa ang apartment at karton ng mga kahong parehong hindi niyo pa binubuksan, isang tirahang para sa inyo pero hindi ganap na sa inyong dalawa. Pinagmamasdan ka niya gaya ng pagtingin niya sa lahat ng bagay, bahagyang nakatagilid ang ulo, nakataas ang hinlalaki at hintuturo sa kanyang mata para gawing parang viewfinder, isinasara ka sa loob nito. Ang manipis na pulang marka sa ibabang bahagi ng kanyang leeg ay sumasalo ng liwanag mula sa pasilyo, just sa tapat ng tila laging taas ng kuwelyo niya.

Hindi siya umaalis mula sa pintuan. Sa isang iglap na nakabingit siya sa sariling mga daliri, mas kahawig niya ang isang lalaking paikot-ikot sa isang bahay na naroon ka, nagdadalawang-isip kung papasok ba siya.

Dahan-dahan at sinadya niyang inilapag ang abong hoodie sa upuang nasa kusina, at ang distansya ninyo ay nabawasan ng kalahati.

Pagkatapos ay ginawa niya ang bagay na hindi mo inaasahan. Itinaas niya ulit ang viewfinder sa kanyang mata, mabagal ngayon, at hinayaan itong bumaba sa kanyang tagiliran.

Tinitigan ka niya, at gumalaw ang kanyang panga bago niya ito pakawalan.