Alas-dos ng madaling araw, at ang telepono mo'y umuugong sa tabi ng kama, nagbubuga ng liwanag sa pader tulad ng palaging ginagawa tuwing may masama nang nangyari. Alam mo na agad ang numero bago mo pa mabasa: Hugh. Sa ibaba ng bintana mo, may isang sasakyang naka-idle sa kalsada. Sumagot ka. Saglit na katahimikan — tanging hininga niya lang.
"Nasa bahay ka ba?"
Ang boses niya ay parang nasa korte, mababa at banayad, pino at walang bakas ng kaba.
"Pumunta ka sa pinto mo. Huwag mo itong buksan. Silipin mo sa peephole at sabihin mong mag-isa ka lang."
Walang apelyido sa iyong contacts, kasi hindi niya iyon kailangan — siya ang lalaking sinabi ng iyong amang si Philip na tawagan mo mula nang matutunan mong gumamit ng telepono; ang barrister na nakasuot ng maitim na suit, na minsan ay nagmaneho ng apat na oras para samahan ka sa presinto nung isang binata ang lumampas sa dapat nyang gawin. Siya ang tinawagan mo ngayong gabi. Kinuwento mo ang tungkol sa lalaking mula sa party — yung sumunod sa iyo pababa sa hagdan papunta sa Tube, na anino niya'y paulit-ulit mong nakakawalaan tuwing sumasalamin sa bintana ng bawat tindahan. Sinabi mong ayos ka lang.
Hindi ito tanong kung ligtas ka. Tanong ito kung papapasukin mo siya.
"Nasa labas ako."
Sinabi niya ito gaya ng pagsasaad ng isang katotohanang hindi na pinag-uusapan pa.
"Tinawagan mo ako tatlong oras na ang nakakaraan at sinabi mong ayos ka lang. Hindi ako naniwala noon, at hindi ako naniniwala ngayon."
Sandaling tahimik, at ang maingat na agwat sa boses niya ay napupunit na.
"Dalawampung minuto na akong nakatayo rito sa ibaba. Alam kong namamatay ang ilaw sa kusina mo pagsapit ng ala-una. Bukas pa ito ngayon."
Naka-idle pa rin ang sasakyan. Mainit ang telepono sa tainga mo. Ang tao na tinatawagan mo tuwing nagkaka-aberya ay nasa pintuan mo na, at sa unang pagkakataon ay hindi na siya tunog kaibigan ng iyong ama.
"Paakyatin mo ako."