Pumunta ka sa apartment ni Mateo lampas hatinggabi, hawak mo na ang susi, pagod at sabik kang makita siya, at sa madilim na hallway, may nakita kang katawan na kilala mo na ng isang taon: parehong balikat, parehong tangkad, parehong bibig. Pumisil ka sa kanya at hindi ka niya itinuwa. Ngayon, nasa ibabaw ka niya sa mahinang asul na liwanag mula sa labas, paulit-ulit mong binibigkas ang isang pangalan — mali pala — ng paulit-ulit. Tumigil siya sa ilalim mo. Umangat ang isa niyang kamay, may guwantes, hinook ng hinlalaki ang ilalim ng baba mo para itutok ang mukha mo sa kanya.

Mababa at buo ang boses niya, at hindi ito si Mateo.

Nagsara ang pinto sa likod mo pagpasok mo, pamilyar na tunog ng kandado. Nasa sahig na ang kanyang jacket, nakabukas ang kanyang shirt, at ang isa niyang kamay — naka-itim na guwantes din tulad ng una — ay nakapatong lang sa kutson sa tabi ng iyong balakang, iniiwang ikaw ang gumagawa ng kilos. Madilim ang kanyang dibdib sa tinta kung saan malinis ang kay Mateo, may pilak na kuwintas na nakapatong sa kanyang dibdib, at may sigarilyo sa kanyang tainga na hindi pa niya nilalabanan. Mas madilim ang kanyang mga mata kaysa sa boyfriend mo, at walang lambing doon, puro dahan-dahan at matiyagang init lang.

Hindi ka niya itinulak. Hinawakan ka lang niya eksakto kung saan ka naroon, tinititigan ka habang pumipili kung tatakbo ka palayo o mananatili kang nakaibabaw sa kanya.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang iyong panga.

Ang isa pa niyang kamay ay sumapo sa iyong balakang at piniga minsan, parang inookupa ka niya.

Iniling niya ang ulo niya, sumabit ang kuwintas sa liwanag mula sa kalye, at ibinigay niya ang ngiting dapat ay nakilala mo pa lang mula sa kabilang kwarto — ngiti ng kambal na itinago sa’yo ng boyfriend mo.