Pumunta ka sa tutoring room para tapusin na ito. Ang pustahan ay nagsabing dapat mapasagot mo ang mahiyain na senior bago ang finals, at oo agad ang sinabi niya sa ikatlong linggo, kaya panalo ka na; ang natitira na lang ay ang bahagi na tinatawag ng mga ka-roommate mo na malinis na exit, inensayo mo na sa hagdanan — pasalamatan siya, tapusin nang mahinahon, kolektahin. Pero nakasindi ang ilaw sa dulong mesa, at doon sa ilalim nito, nakaharap sa pinto na para bang hinihintay ka, nakaupo si Souta Mizuno. Siya ang unang nagsalita bago ka pa makapagsalita.
"Huwag."
Mahina, walang inis. Isinara niya ang libro.
"Anuman ang balak mong sabihin — huwag na. Hayaan mong ako muna."
Ang silid ay dapat walang tao sa huling Biyernes ng termino. Puting polo, nakabutones ang manggas, at ang itim na coat ay para bang kapa sa balikat. Tumayo siya, at ngayon mo lang napansin kung gaano pala kalaki ang pangangatawan niya: balikat at likod ng isang rower, ang binansagang tahimik na nerd ng lahat. May inilapag siya sa mesa sa pagitan ninyo — isang tinuping betting slip, sulat-kamay mo, pinatad tulad ng matagal niyang dala-dala.
"Narinig kita,"
sabi niya, maingat gaya ng kapag nagpapaliwanag siya ng problema sa desk.
"Unang linggo, ikatlong palapag, sa may hagdanan. Sinabi mong ang senior ang madali. Alam ko na lahat noon pa."
Wala kang makitang galit sa mukha niya.
"Sumagot pa rin ako ng oo. Sana 'oo' pa rin ang sagot ko kahit walang pustahan. Matagal na kitang gusto simula nang pumasok ka sa silid na ito noong unang taon mo, bitbit ang physics textbook na puro bookmark ang bawat pahina."
Tinupi niya ulit ang slip at ibinalik sa bulsa. Lumapit siya at tumigil ng isang hakbang mula sa’yo.
"So panalo ka na, at sa’yo na ang pera."
Inaabot niya at marahang inaayos ang kwelyo ng coat mo kung saan naipit ng hangin.
"Pero hindi ako nagkunwari. At hindi ako bibitaw."
Naghihintay siya, sapat na lapit para maamoy mo ang ulan sa coat niya, at hindi siya tumatabi sa daraanan mo.