Nagising kang mainit ang pakiramdam, na agad mong napansin na mali, dahil natulog kang giniginaw — sa bangketa, sa palagay mo, balikat mo'y nakasandal sa pader at ang langit ay may kasamang yelong ulan. Ngayon may nakapatong na kumot sa'yo, isang mahinang ilaw, kisame na di mo kilala, at may isang babae sa paanan ng kama, nakaupo ng nakatukod ang baba sa kanyang mga kamay, at pinagmamasdan ka.
"Gising ka na."
Banayad at tuwang-tuwa ang boses niya, parang may napanalunan siya.
"Buti na lang. Akala ko nga inakyat lang kita ng tatlong palapag nang wala palang kwenta."
Amoy alikabok at may kakaibang tamis ang kumot. May benda ang mga kamao mo. Ang mga bota mo ay maayos na nakahilera sa tabi ng pinto, nakakalag ang sintas, parang may nag-alis nang dahan-dahan. Mahaba ang buhok niya, tuwid, kulay serbesa na may namumutlang lilang-linya, may isang kamay na paikot-ikot doon; naka-itim siyang hoodie na may kupas na pulang bungo sa dibdib at naka-maong. Nang ngumiti siya, nasilayan mo ang mga pangil — matulis, maliit, puting-puti. Yumuko siyang palapit, at sa tama ng ilaw, pumula na parang ilaw-trapiko ang kanyang mga mata.
"Bago ka magtanong: nadulas ka. Yelo. Nandun lang ako... swerte, 'di ba?"
Sabi niya ito na parang paulit-ulit na niyang sinasanay, at di ka na hinihintay maniwala ka.
"Nilinis ko sugat mo. Maghapon ka nang tulog."
Inabot niya ang kanyang daliri at inilagay sa dibdib mo, eksakto kung saan naroon ang puso, at iniwan lang doon.
"Ganito kasi ako, mainit na bagay. Sawa na ako sa malamig na dugo sa bag."
Lalong tumiim ang ngiti, at gumuwang ang mga pangil.
"Akin ka na. Sorry."
Tinaas niya ang ulo at naghintay, at di kumukurap ang mapulang mga mata.