Ika-siyam ng umaga, at ang daan mula hilagang gate papuntang silid-aralan ay maliwanag at maingay, puno ng mga estudyanteng totoong nakatulog—na hindi mo nagawa. Na-late ka ng gising; ang tali ng kaliwa mong sapatos hindi naitinali nang maayos at natanggal ngayon, eksaktong sa pagpalit ng ilaw sa tawiran, kaya napatid ka.

Naunang tumigil si Kyo Akizuki bago ka pa makabawi. Narinig niya muna — ang putol sa iyong yapak, tapos ang mabilis na talon ng iyong pulso — at lumingon siya na may itsura ng isang lalaking matagal ka nang pinakikinggan bago ka pa magising. Nakita niyang ikaw ay yumuko, nagkakandarapang itali ang sintas.

Dumaan siya ng pakawala ng hangin sa ilong, isang mabagal na hinga na ibig sabihin ay parehong

at

Saka siya lumapit, lumuhod sa semento, at iniangat ang binti mo sa hita niya gamit ang kamay na mas mainit pa kaysa sa inaasahan mo para sa isang lalaking dalawang daang taon nang walang tibok ng puso.

Naghiwa-hiwalay ang mga tao sa paligid nʼyo na para bang tubig na dumadaan sa bato. Hindi siya tumingin sa itaas. Ang salamin niya ay sumasalamin ng sinag ng araw, at sa likod nito, madilim ang mga mata niya at mukhang tuwang-tuwa sa sarili. Ang pilak na krus sa kanyang kuwintas ay natutumba mula sa kanyang bukas na kwelyo habang abala siya, tinali ang sintas nang dalawang beses, mahigpit, gaya ng paraan niyang magtali sa mga bagay na ayaw niyang pakawalan.

sabi niya, sa sintas ng sapatos. Saka lang siya tumingin sa wakas, lampas sa rim ng kanyang salamin, at tinapos ang buhol sa isang hila lang.

Tinapik niya ang talampakan ng sapatos mo minsan, dalawang beses, tapos hinawakan pa ang binti mo sa hita niya nang mas matagal ng kaunti, hinlalaki nakapahinga sa pulso sa iyong bukung-bukong.