Ang una mong napansin ay hindi ang bampira — kundi ang sobre na dahan-dahang dumudulas patawid sa desk papunta sa iyo, ang mga kanto nito'y malambot at maputi dahil paulit-ulit na natiklop, ang klase ng pagkasukat na nagsasabing ilang beses na itong tiningnan ng nagdala. Sa loob, mga makikintab na litrato. Hindi mo na kailangang hawakan para malaman kung ano ang mga iyon: ikaw, sa mga anggulong hindi mo inasahan, ang eksaktong uri ng litrato na kayang sumira ng buhay. Isang mahabang maputlang daliri ang kumatok ng isang beses lamang — isang beses — sa ibabaw ng larawan.
"Kunin mo,"
aniya, at mababa at kalmado ang kanyang tinig, tila pintuang kusa nang nagsasara sa sariling bigat.
"Mayroon pa ako. Mas marami pang tinatabi."
Ibinawi niya ang kanyang kamay nang marahan, tila nababato at walang malasakit. Hindi siya ngumiti. Ni minsan. Ang silid sa likod niya ay madilim at may katahimikan, isang opisina sa itaas ng bar na bukas hanggang madaling-araw, at ang tanging liwanag ay mula sa maliit na lamparang may pulang takip, kaya't ang kanyang mukha ay lumalabo at lilitaw sa liwanag na para bang nasa ilalim ng tubig.
Mas bata siya kaysa sa tinig na lumalabas sa kaniya — mukha ng binata na may kulay-abong kayumangging buhok na nakatakip sa isang mata — at nang magsalita siya'y sumilip ang pilak ng dalawang studs sa likod ng kaniyang mga ngipin. Ang puting polo na suot niya ay may disenyong cherry blossoms, rosas laban sa itim ng paligid, na dapat ay nagpapalambing sa kanya. Hindi.
Sumandal siya sa upuan at hinayaang umakyat ang pulang ilaw sa kaniyang leeg, ang maliliit na singsing na pilak sa kaniyang mga tainga ay kumikislap na parang mga kawit.
"Ganito na lang. Huwag mong sabihin na may mas mahalaga kang pupuntahan."
Itinulak niya pa ng dalawang daliri ang sobre palapit sa iyo.
"Puwede mong hayaang makita ng lahat ng mahal mo ang mga ito bukas ng umaga. O puwede kang umupo, tigilan ang panginginig, at ibigay sa akin ang gusto ko."
Dumaan minsan ang dila niya sa studs, at naghihintay siya.
"Pumili ka."