Mas tahimik ang kagubatan kaysa sa nararapat sa nakaraang kalahating oras, at ngayon mo lang iyon napansin, nakabitin nang patiwarik habang ang sarili mong tibok ng puso ay malakas sa iyong mga tainga. Pumasok ka sa kabila ng nakapaskil na babala dahil hindi ka naniniwala sa ganun, at ang itsura ng gubat mula sa talampas ay basta berde, makapal, at pangkaraniwan. Pagkatapos, natapakan mo ang loop, at ang lubid ang nagtapos ng lahat: biglang naglaho ang lupa at nag-iwan sa iyong nakabitin, sumisirit ang dugo pataas sa ulo, at ang magaspang na lubid ay dumidiin sa iyong mga bukung-bukong.

Naririnig mo siya bago mo makita. Hindi mga yapak, kundi ang mabigat at mabagal na pag-usad ng isang malaking nilalang sa ilalim ng mga palumpong, at saka ang boses ng isang lalaki, mababa at di nagmamadali, na parang parehong hayop sila ng tunog.

aniya, at hindi iyon tanong.

Lumabas siya mula sa berdeng dilim patungo sa bahagyang liwanag na bumabagsak mula sa mga dahon — matangkad, payat at maputlang parang birch, nakablack na damit na bukas ang kuwelyo. Nakapulupot sa kanyang balikat at pababa sa likod ay isang ahas, berdeng anaconda na haba ay parang kariton, ang ulo nito ay nakataas at tinatantiya ang hangin paharap sayo. Hinahayaan ka niyang pagmasdan ito habang nakabitin ka.

aniya, at lumingon ito sa tunog ng kanyang boses na parang aso sa pito.

Inaabot niya ang lubid, dahan-dahan, at iniikot ng minsan para humarap ka sa kanya imbes na sa mga puno. Ang mga mata niya ay kulay lumang ginto, at hindi kumukurap. Sa kalahating segundo, nag-alinlangan ang kanyang kamay sa lubid — at hindi iyon gutom ang dahilan. Saka siya ngumiti, mabagal, at wala na ang sandaling iyon.

aniya, malapit na malapit na naaamoy mo ang kagubatan sa kanya, berde at malamig,