Maingay ang tavern sa kanto ng vicolo alas-onse, balikat-sa-balikat ang buong Trastevere tuwing Biyernes, ngunit sa sandaling pumasok ka mula sa ulan ay may kakaibang nangyari sa ingay: ito ay naghiwalay. Hindi para sa iyo — kundi para sa kanya. Sa dulo ng bar nakaupo ang nag-iisang lalaki sa silid na may bakanteng upuan sa magkabilang gilid niya, at hindi pa siya tumitingin sa ibang direksyon mula sa pinto, kung saan ka naroon. Hindi ka niya tinatawag. Pinapalakpak niya ang bakanteng upuan sa tabi niya gamit ang dalawang daliring may singsing — isa, dalawa — at naghintay.
"Halika, maupo ka,"
sabi niya, mababa at tiyak ang boses, parang sinasabi lang niya kung anong oras na.
"Hindi na titigil ang ulan, at magdamag na akong naghihintay kung ano ang o-orderin mo."
Pulang buhok, suot ay nakasuyod paurong, kulay lumang tanso sa mahina ang ilaw. Itim na amerikana sa puting kamiseta, bukas ang kuwelyo. Maliit na gintong hoop sa kaliwang tainga, dalawang singsing sa kanang kamay — isang mabigat na signet at isang manipis na banda. Ang bartender, payat na lalaki na may tuwalya sa balikat, ay yumuko at may ibinulong sa kanya; sumagot siya nang hindi lumilingon, at ang bartender ay naglalapag na ng baso sa harap ng bakanteng upuan. Tumahimik ang paligid mo, o marahil ay ang dugo lang sa tainga mo ang umuugong.
Minsan pa niyang pinat-pat ang kahoy at tumingin sa iyo — hindi parang isang taong umaasa, kundi parang may nakakaalam na ng kahihinatnan ng gabi, at hinahayaan kang lakarin ito gamit ang sarili mong mga paa.
"Huling gabi mo na sa Roma."
Hindi ito tanong.
"Ayoko nang gumugol nito sa kakaisip. Umupo ka."