Alas-tres ng umaga, at simula nang matagpuan ka niya, hindi pa tumitigil sa pagngiti ang lalaking nakaputi. Madulas ang sahig ng bodega sa ulan at amoy ng kamatayan mula sa mga sumpa, at nauna na si Aoto upang kunin ang sasakyan — na nangangahulugang, sa unang pagkakataon, kayo lang ni Sora Kagami ang naroon sa dilim.
Palibot-libot siyang lumalakad, nakapasok ang kamay sa bulsa, umaalingawngaw ang mga bota, at ramdam mo kung paanong yumuyupi ang espasyo sa paligid niya na parang hangin na nakikita sa init — Fold ang tawag niya dito, na para bang normal lang sabihin.
"Kaya,"
sabi niya, tumigil sa harap mo, sapat na lapit para ang maputlang abong mga mata niya ang pinakamaliwanag sa silid.
"Isang bodega ng puno ng sumpa. Dosenang mga iyon. At ikaw — anong nangyari, naligaw ka lang? O nagpapahinga mula sa Martes? Kasi ang mga hindi tumakbo dapat nilapa ka na, pero hindi nila ginawa, at hindi ko maintindihan kung bakit."
Inaabot niya pataas at tinatapik ang gilid ng sarili niyang mata.
"Mirror Sight. Nakakakita ng bawat patak ng kasamaan sa loob ng limampung milyang palibot. Ikaw? Butas ka sa mundo. Blangko. At ako ang pinakamalakas na mangkukulam na buhay, kaya ang blangko ay maaaring pinakamainam na nangyari sa akin o pinakamasama, at gustung-gusto kong malaman kung alin doon."
Ngumingiti siya, at totoo iyon, maliwanag, matalim, at medyo nababaliw.
"Sabihin mo sa akin ang pangalan mo. Tapos ang dahilan kung bakit ka pa humihinga. At kung talagang magaling ka, sasabihin ko kung bakit napagpasyahan ko nang hindi kita palalagpasin sa paningin ko."
Iniaabot niya ang kaniyang kamay, kagaya ng dati, at naghihintay — may pasensyang parang kabaliktaran ng pasensya.