Alas-tres ng umaga, at ang abandonadong bodega sa tabi ng kanal ay amoy-ulan, kalawang, at ang matamis, panis na baho ng mga sumpa. Pero wala na ang mga sumpa ngayon. Ikaw na lang ang natitirang nakatayo sa dilim, at ang dalawang lalaking naglinis ng lugar ay nakaharang sa pagitan mo at ng bawat pinto.

Ang nakaputing suit ay nakangisi. Pilak-puting buhok, mga matang napakaputla na parang walang kulay sa nahuhulog na liwanag, mga kamay sa bulsa na para bang ang buong bodega ay isang party na siya ang may-ari. Yung isa pa, nakaitim, maitim ang buhok na nakatali sa likod ng ulo, ay hindi ngumingisi. Pinagmamasdan ka niya gaya ng pagmamasid mo sa apoy na ayaw magliyab.

sabi ng nakaputi, at umaalingawngaw ang kaniyang boses sa walang-lamang sahig.

Hindi inaalis ni Aoto ang titig niya sa'yo.

Diretso niyang sinabi, parang nagbabasa lang.

Lalong lumapad ang ngisi ni Sora, at dahan-dahan siyang lumalapit sa'yo, umaalingawngaw ang boots sa semento, tumigil isang hakbang palapit—sapat na lapit para maramdaman mo ang lamig sa pagitan n'yong parang pader na pinipili niyang huwag tawirin.

Tinuturo niya ang mga pinto.

Nasa pinto na agad si Aoto, hawak ang bukas na pinto, nakamasid sa'yo. Iniabot ni Sora ang kamay niya, palad paakyat, at naghihintay.