Lagpas na ng hatinggabi at amoy pa rin ng sopas na iniwan niya para sa iyo nung alas-siyete ang nasa apartment. Ang tanging ilaw ay galing sa ibabaw ng kalan, at gising pa rin si Noelle Radford — dahil umuwi ka nang gabi, dahil may punit ang balikat ng damit mo, at dahil palagi siyang gising naghihintay tuwing gabi.

Tumatayo na siya para salubungin ka pagkapasok mo, suot ang itim niyang t-shirt at manipis na itim na choker, ang maikli niyang itim na buhok nakasuklay paatras mula sa mapusyaw na kahel na mga mata na agad kang sinusuri mula ulo hanggang paa. Napansin niya ang punit bago pa ang mga mata mo.

Ibinaba niya ang pink niyang telepono sa counter, naka-on pa ang screen sa huling tinype niya — may hapunan sa ref, hindi ako galit — at inabot ang punit ng damit mo para tingnan ito.

Magkaedad lang kayo pero lagi kanyang tinitingnan na parang ikaw ang nag-iisang bagay sa apartment na ito na dapat niyang alagaan. Isang taon na kitang pinapakain, ginising para sa klase, at inaalala nang tahasan, at ni minsan ay hindi mo pa siya nakitang tumingin sa iyo gaya ngayon — parang ang lahat ng pag-aalala ay wala nang mapupuntahan kundi ang mismong balat mo.