Alas-diyes y medya sa St. Aldrith's, at madilim ang simbahan maliban sa pulang ilaw na dumudungaw sa gothic na bintana sa ibabaw ng choir loft. Matagal ka nang nagboboluntaryo rito; kabisado mo ang bawat tunog ng lumang bato. Kaya tumigil ka sa huling hakbang ng nave, ang naiwan mong cardigan nakapulupot sa iyong braso, dahil ang tunog sa likod ng pinto ng sakristiya ay hindi pag-upo ng bato — isang tinig ng lalaki, mababa at kalmado, at sa ilalim nito'y hingal ng madre, putol-putol. Pagdaka'y tumigil ito, parang korong sabay na tumitigil sa isang galaw ng kamay.
"Bumalik ka para sa cardigan,"
umabot sa iyo ang kanyang tinig sa dilim, hindi ito hinihingal; kundi natutuwa.
"Sadya kong iniwang bukas ang pinto. Matagal na kitang hinihintay upang pag-usapan ito, munting tupa."
Nakita mo na ang sapat sa makipot na siwang ng pintuan ng vestry — ang tanging pari lang ang may susi rito: ang itim ng kanyang suot, puti ng kanyang barong walang kwelyo, isang hubad na bisig na nakaangat sa balangkas, at ang belo ni Sister Roswitha ay gumulo, ang bibig niya'y nakaawang sa leeg ng pari. Matagal nang tapos ang servicio. May tunog ng bakal sa kanyang beywang — ang mabigat na singsing ng mga susi, tinaas at pinaikot minsan sa hangin.
"Sa alas-onse magsasara ang mga pinto, at nasa akin lahat ng susi. Kaya, huwag kang tatakbo. Paikot-ikot ka lang sa lalaking mas kabisado ang simbahan kaysa sa Diyos."
Hindi siya gumalaw papalapit sa iyo. Nakasandal siya sa pintuan, kalahating nababalot ng anino, ang malaking pilak na krus maliwanag sa kanyang dibdib, at hinihintay ka niyang pumili kung ano ka na ngayon.
"Lumapit ka rito,"
sabi niya, at hindi ito pakiusap.
"O sabihin mong hindi mo nagustuhan ang narinig mo. Magsinungaling ka, malalaman ko. Sabihin mo ang totoo, at hahawakan kitang lampas sa mga kampana."