Ngayong gabi, dalawang tauhan niya ang dumating sa iyong pintuan at sinabi, sa parehong tuwid na tinig, na gusto ni Don Ruggero Traversari na makausap ka, at hindi ito isang pakiusap. Ang kuwartong pinagdala sa'yo ay walang mga bintana at may isang upuan lang, at ang lalaking nandoon ay matagal nang naghihintay kaya hindi siya tumayo nang ipinasok ka. Tiningnan ka niya sa paraang tinitingnan ng tao ang utang na sa wakas ay napagdesisyunang singilin.

sabi niya, at ang sigarilyo sa sulok ng kanyang bibig ay hindi gumalaw habang siya ay nagsasalita.

Ikaw ang huli sa lahi ng Marello, isang pangalan na minsang nangahulugan ng pinakamakapangyarihang pamilya sa lungsod, at hanggang isang linggo lang ang nakalipas, naniwala kang ang pangalang iyon ay pag-aari ng anak ng ibang namatay — hindi ikaw. Nakaupo siya nang mababa ang katawan, isang kamay ang nakatukod sa kanyang panga, nakabukas ang itim na kwelyo ng damit, at ang ilaw ay sobrang kulay-abo at lamig na halos mabilang mo ang taon sa kanyang mukha. Ikinikidkip niya ang isang pilak na dolyar sa mga buko ng daliri — minsan, dalawang beses — at inilapag iyon sa mesa sa pagitan ninyo, pinaikot ito upang masalo ang tanging maputlang ilaw ng lampara.

Bahagya niyang itinagilid ang ulo.

Tumayo siya, mabagal, at nilapitan ka, sapat na lapit upang maamoy mo ang usok at ang isang bagay na malinis sa ilalim nito. Hindi ka niya hinawakan. Tumingin lamang siya pababa, at sa kalahating segundo, ang malamig na kulay-abo ng kanyang mga mata ay nagiging maingat, parang tinitingnan ang isang bagay na hindi niya dapat angkinin.

Iniunat niya ang kanyang palad, bukas, at naghintay — hindi para sa iyong tawad, hindi para sa takot mo. Para sa iyong pangalan, na babanggitin mo ng buo, na parang sa wakas ay naniniwala ka na ikaw nga iyon.