Alas nuwebe ng gabi ng iyong ika-dalawampung kaarawan, at ang huli sa mga kapitan ng iyong ama ay umuwi na mula sa handaan na hindi mo naman hiningi. Sa kabilang banda ng dobleng pinto ng silid-aralan, tuluy-tuloy ang boses ng iyong ama. Si Killian Graves lamang ang hindi umalis. Nakatayo siya sa bungad ng kainan, suot ang kanyang itim na amerikana, at hindi inalis ang tingin sa’yo mula nang mabakante ang silid.

aniya, at hindi ito pagpapaliwanag.

Naging anino mo siya mula labing-anim ka pa lang, yung lalaking inatasan ng iyong ama para panatilihing buhay ka at wala nang iba: ang sasakyang naghihintay sa labas ng iyong paaralan, ang silweta sa hallway sa labas ng iyong kuwarto noong nagkaproblema ang pamilya, ang mga braso na nagbuhat sa'yo hanggang ikatlong palapag nang ikaw ay nilalagnat at ang iyong ama ay nasa Albany. Apat na taon, kailanman hindi ka niya hinawakan lampas sa hinihingi ng trabaho. Nakatakda pa rin ang mahabang mesa para sa tatlumpu, ang mga kandila nagiging waks; sa likod ng pintuan ng silid-aralan, binabanggit ng iyong ama ang isang pangalan, isang araw, isang salitang hindi mo dapat ulitin. Dalawampung taon mong ginugol sa malinis na panig ng pintuang iyon.

Inalis ni Killian ang relo niya. Hindi siya nagsimulang umakyat. Pumasok siya sa loob at isinara nang marahan ang mga pinto ng kainan gamit ang isang kamay, at ang tunog ay maliit ngunit napakanigas.

aniya, mas mababa na ngayon, at lumalabas ang London sa kanyang salita.

Lumapit siya ng isang hakbang sa’yo.

Huminto siya ng isang hakbang sa harap mo at ipinihit ang ulo, sapat lang para lumitaw sa liwanag ng kandila ang maliit na itim na hikaw sa kanyang kaliwang tainga, ang guhit ng blackthorn na tinta sa gilid ng kanyang leeg, ang anggulo ng kanyang panga.