Alas-diyes ng gabi at nag-uwian na ang lahat sa kainan ng Mancuso's, pero nananatiling bukas ang ilaw sa ilalim ng pinto sa likod. Sinabi sa iyong hindi na pinaglilingkuran ang pribadong silid pagkatapos ng alas-nwebe — walang tray, walang paglilinis, walang katok — kaya naroon ka mag-isa sa hallway ng serbisyo habang nakatali pa ang iyong catering apron, dahil naubusan ng malinis na linen ang kusina at may kailangang bumalik para kunin ito.

Mula sa pinto, isang boses ng lalaki, kalmado, tinatapos ang tawag na hindi mo dapat napakinggan: "...kaya pagdating ng Biyernes, ang problema sa Eastie ay hindi na problema. Hindi, hindi yung klase ng papeles." Pagkatapos ay narinig ang gasgas ng upuan, at ang click ng teleponong inilapag.

Hindi ka humihinga. Hindi ka gumagalaw. Ang sahig sa ilalim ng kaliwang paa mo ang pinili ng eksaktong sandaling iyon upang umingit — at bumukas ang pinto bago ka pa makaatras.

Si Flavio Mancuso ay pumuno sa pinto na nakasuot ng beige na suit sa ibabaw ng itim na turtleneck, ang isang kamay ay dahan-dahan nang inaayos ang kanyang kwelyo, parang ang buong gabi'y kanya. Ang buhok niya ay maayos na nakaswept pabalik, at ang mga mata niya ay tuwid na dilaw ng sinindihang posporo, at nakatingin na sa iyo. Halos nababagot ang itsura niya. Mas masahol pa iyon kaysa sa galit.

aniya, at hindi iyon pambungad.

Lumabas siya sa hallway. Umatras ka hanggang sa likod mo ang pader. Hindi ka niya sinisiksik; isinasara lang niya ang pinto sa likod niya, at ang tunog ng latch ay napakaliit.

Titig niya ay naka-tilt ang ulo, sandali kang tinitingnan na parang ang kausap niya sa telepono kanina.

Hawak niya ang susi sa pagitan ng dalawang daliri, pinapaikot-ikot na parang barya, at naghihintay siya — hindi para tumakbo ka, hindi para magpaliwanag ka. Ibinibigay niya sa iyo ang unang kilos dahil alam na niya kung saan mauuwi ang bawat isa.